“ไปแม่แจ่มกัน” คำชักชวนง่ายๆ ที่ทำให้คนถูกชักชวนต้องหยุดคิดเพียงเสี้ยววินาที

“แม่แจ่มจะมีอะไรให้ดูกันสักเท่าไหร่กันเชียว” ความคิดที่แว้บเข้ามาในความคิด เพียงเพราะเดือนที่ผ่านมาฉันเพิ่งจะได้นั่งรถผ่านแม่แจ่มไปยังแม่ฮ่องสอน ก็ยังมองไม่เห็นว่าจะมีอะไรให้ดูมากมายนัก แต่.....

“ไปก็ไป”

การตัดสินใจเดินทางไปเยือนแม่แจ่มครั้งนี้ เป็นการตัดสินใจที่นับว่าสร้างความประทับใจและทึ่งไม่น้อย เมืองที่แสนสงบ ความงามที่ไม่ได้ปิดซ่อนจนลับสายตาแล แต่เป็นเมืองที่ต้องการเวลาให้นักเดินทางได้เข้าไปสัมผัส ผู้ที่เพียงผ่านเลยไปเพียงชั่วครู่ยามอาจจะมองไม่เห็นเหมือนที่ฉันเคยเป็น เพราะจากเส้นทางหลักที่รถวิ่งผ่านไปมา เข้าไปไม่ไกลมากนักความงามก็จะประจักษ์แก่สายตานักเดินทางเช่นพวกเรา ฉันได้สัมผัสความเป็นธรรมชาติของธรรมชาติ วัฒนธรรมและผู้คน...ที่นี่....

ยามค่ำคืน พวกเรายังได้มีโอกาสเข้าไปร่วมพิธีเวียนเทียนที่วัดยางหลวง ประเพณีอันดีงามที่ชาวพุทธปฏิบัติสืบต่อกันมาอย่างยาวนาน และแวะเวียนไปชมพระธาตุวัดช่างเคิ่ง ที่มีวัยรุ่นหนุ่มสาวมากมายมาเวียนเทียนกันที่นี่ ส่งท้ายก่อนเข้านอนด้วยขนมพื้นบ้าน แสนอร่อย ก่อนจะก้าวสู่นิทราอย่างแสนสุข

เช้าวันใหม่ ที่แสนสดใส พวกเราได้ไปเยี่ยมเยียนพ่ออุ๊ย แม่อุ๊ย ชมการถักทอผ้า การทำปิ่น เครื่องปั้นดินเผา และการจารอักษรธรรมล้านนาบนคัมภีร์ใบลาน พร้อมกับภาพธรรมชาติสองข้างทางยามรถวิ่งผ่าน ทุ่งนาขั้นบันได สายน้ำและขุนเขา....